شعرءرهايی ست
شعر
رهايي‌ست
نجات است و آزادی.


ترديدی‌ست

که سرانجام

به يقين مي‌گرايد

و گلوله‌يي

که به انجام ِ کار


شليک
مي‌شود.
آهي به رضای خاطر است
از سر ِ آسوده‌گي.



و قاطعيت ِ چارپايه است
به هنگامي که سرانجام

از زير ِ پا

به کنار افتد


تا بار ِ جسم
زير ِ فشار ِ تمامي ِ حجم ِ خويش
درهم شکند،

اگر آزادی ِ جان را

اين

راه ِ آخرين است.



□



مرا پرنده‌يي بدين ديار هدايت نکرده بود:

من خود از اين تيره خاک

رُسته بودم


چون پونه‌ی خودرويي

که بي‌دخالت ِ جاليزبان

از رطوبت ِ جوباره‌يي.



اين‌چنين است که کسان
مرا از آن‌گونه مي‌نگرند
که نان از دست‌رنج ِ ايشان مي‌خورم
و آنچه به گند ِ نفس ِ خويش آلوده مي‌کنم
هوای کلبه‌ی ايشان است;


حال آن‌که

چون ايشان بدين ديار فراز آمدند

آن

که چهره و دروازه بر ايشان گشود


من بودم!