بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر
کان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست

گفتی بناز بیش مرنجان مرا برو
آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

آن دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست
آن ناز و باز تندی دربانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول
آن های و هوی و نعره ی مستانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس میشود
آوارگی کوه و بیابانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست زلف یار
رقصی چنین میانه ی میدانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دل ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما
گفت آن چه یافت می نشود آنم آرزوست

مولانا

مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو		ما همگان محرمیم آنچه بدیدی بگو
ای شه و سلطان ما ای طربستان ما		در حرم جان ما بر چه رسیدی بگو
نرگس خمار او ای که خدا یار او		دوش ز گلزار او هر چه بچیدی بگو
ای شده از دست من چون دل سرمست من		ای همه را دیده تو آنچ گزیدی بگو
عید بیاید رود عید تو ماند ابد		کز فلک بی‌مدد چون برهیدی بگو
در شکرستان جان غرقه شدم ای شکر		زین شکرستان اگر هیچ چشیدی بگو
می‌کشدم می به چپ می‌کشدم دل به راست		رو که کشاکش خوش است تو چه کشیدی بگو
می به قدح ریختی فتنه برانگیختی		کوی خرابات را تو چه کلیدی بگو
شور خرابات ما نور مناجات ما		پرده حاجات ما هم تو دریدی بگو
ماه به ابر اندرون تیره شده‌ست و زبون		ای مه کز ابرها پاک و بعیدی بگو
ظل تو پاینده باد ماه تو تابنده باد		چرخ تو را بنده باد از چه رمیدی بگو
عشق مرا گفت دی عاشق من چون شدی		گفتم بر چون متن ز آنچ تنیدی بگو
مرد مجاهد بدم عاقل و زاهد بدم		عافیتا همچو مرغ از چه پریدی بگو

حضرت مولانا

یکـــــ نفـــــر همـــــ نیامـــــد کهـــــ واقعـــــاً بمانـــــد . . .

آنهاییـــــ همـــــ کهـــــ ماندهـــــ انـــــد ،

هنـــــوز وقتـــــ رفتنشانـــــ نرسیدهـــــ استـــــ . . .

من دلم مي‌خواهد
خانه‌اي داشته باشم پر دوست،
کنج هر ديوارش
دوست‌هايم بنشينند آرام
گل بگو گل بشنو...؛
هر کسي مي‌خواهد
وارد خانه پر عشق و صفايم گردد
يک سبد بوي گل سرخ
به من هديه کند.
شرط وارد گشتن
شست و شوي دل‌هاست
شرط آن داشتن
يک دل بي رنگ و رياست...
بر درش برگ گلي مي‌کوبم
روي آن با قلم سبز بهار
مي‌نويسم اي يار
خانه‌ي ما اينجاست
تا که سهراب نپرسد ديگر
" خانه دوست کجاست؟ "

یلدا ...
دخترسیه موی بلند بالا ...
یادگار نام وطن ...
میوه ی پائیز ایران ...
و عروس ایران ...
در راه است ;

او را بر سفره ی مهر بنشانیم ...
و با نسل فردا پیوند زنیم ;
ایرانی بودن را فراموش نکنیم ;

پیشاپیش یلدا مبارک

يار دبستانی من با من و هم راه منی

چوب الف بر سر ما بغض من و آه منی

حک شده اسم من و تو بر تن اين تخت سياه

ترکه ی بيداد و ستم مونده هنوز روی تن ما